برای کاهش بیماری‌های قلبی، مردها باید بیشتر از زن‌ها ورزش کنن. دلیلش اینجاست.

ورزش برای قلب مثل دارو می‌مونه، و درست مثل داروها، برای تأثیرگذاری نیاز به “دوز” مناسب داره. اما یه مطالعه جدید نشون می‌ده که این دوز ممکنه برای همه یکسان نباشه.

محققان فهمیدن که برای اینکه مردها همون کاهش ریسک بیماری قلبی رو ببینن، باید تقریباً دو برابر زن‌ها ورزش کنن.

این مطالعه جدید از بیش از ۸۵,۰۰۰ فرد بزرگسال بریتانیایی بین ۳۷ تا ۷۳ ساله خواست که به مدت هفت روز یه شتاب‌سنج (دستگاهی که حرکت بدن و سطح فعالیت رو اندازه‌گیری می‌کنه) روی مچ دستشون ببندن. سپس سلامت هر شرکت‌کننده رو برای تقریباً هشت سال پیگیری کردن.

نتایج واقعاً چشمگیره.

زنانی که حدود چهار ساعت در هفته فعالیت بدنی متوسط تا شدید داشتن – فعالیت‌هایی مثل پیاده‌روی سریع، دویدن آهسته، دوچرخه‌سواری یا رقصیدن که تنفس و ضربان قلب رو بالا می‌برن – حدود ۳۰ درصد کاهش خطر ابتلا به بیماری عروق کرونر قلب رو نشون دادن.

مردان برای دیدن کاهش مشابه، نیاز به تقریباً نُه ساعت فعالیت بدنی از همین نوع داشتن.

این موضوع حتی برای افرادی که قبلاً بیماری قلبی داشتن هم صادق بود. این مقاله تخمین زده که زنانی که بیماری عروق کرونر قلب در اون‌ها تشخیص داده شده بود، برای کاهش ۳۰ درصدی خطر مرگ به هر دلیلی، باید حدود ۵۱ دقیقه در هفته فعالیت بدنی می‌کردن؛ در حالی که مردان باید حدود ۸۵ دقیقه ورزش می‌کردن.

با اینکه این یافته‌ها ممکنه برای افراد عادی شوکه‌کننده به نظر بیاد، اما چیزی رو تأیید می‌کنه که دانشمندان علم ورزش سال‌ها بهش مشکوک بودن.

دلایل بیولوژیکی واضحی هم وجود داره که می‌تونه تا حدی توضیح بده چرا نتایج فعالیت بدنی برای زن‌ها و مردها انقدر متفاوته.

تفاوت‌های بیولوژیکی

زن‌ها معمولاً سطوح بالاتری از استروژن نسبت به مردها دارن. این هورمون تأثیرات مهمی روی نحوه پاسخگویی بدن به ورزش داره.

استروژن می‌تونه به بدن کمک کنه تا طی ورزش‌های استقامتی، چربی بیشتری رو به عنوان سوخت بسوزونه و با حمایت از میتوکندری‌های تولیدکننده انرژی (نیروگاه‌های کوچکی که انرژی لازم برای عملکردهای حیاتی سلول‌ها رو تولید می‌کنن)، به سلامت عروق خونی کمک می‌کنه.

زن‌ها همچنین تمایل دارن فیبرهای عضلانی کُند-انقباض بیشتری داشته باشن که کارآمد و مقاوم به خستگی هستن. این عضلات برای انواع فعالیت‌های بدنی ثابت و پایدار که بیشتر دستورالعمل‌های ورزشی توصیه می‌کنن، مناسب هستن.

بنابراین، شکاف توی “دقیقه مورد نیاز” برای رسیدن به مزایای قلبی مشابه بین زن‌ها و مردها، اونقدر که یافته‌ها نشون می‌دن تکان‌دهنده نیست.

از اونجایی که این مطالعه فعالیت رو با دستگاه اندازه‌گیری کرده، به جای اینکه از افراد بخواد میزان فعالیت خودشون رو از حافظه به یاد بیارن، داده‌های مربوط به فعالیت بدنی دقیق بوده.

همچنین مهم است توجه کنیم که این مطالعه هنوز هم مزایای تدریجی رو نشون می‌ده. فعالیت هفتگی بیشتر، با کاهش خطر بیماری عروق کرونر قلب توی هر دو جنسیت زن و مرد مرتبط بود. همه از حرکت بیشتر سود می‌برن. تفاوت فقط در اینه که چقدر فعالیت باعث همون کاهش ریسک می‌شه.

این مطالعه ادعا نمی‌کنه که زن‌ها باید کمتر ورزش کنن – یا اینکه مردها نمی‌تونن به مزایای مشابه برسن. فقط نشون می‌ده که مردها ممکنه برای رسیدن به اون هدف، به فعالیت هفتگی بیشتری نیاز داشته باشن.

اما محدودیت‌هایی هم وجود داره که باید در نظر گرفت. فعالیت فقط برای یک هفته اندازه‌گیری شد – بعد افراد برای حدود هشت سال پیگیری شدند.

و از آنجایی که این یه مطالعه مشاهده‌ای بود، عوامل دیگری که می‌توانستند تا حدی روی نتایج تأثیر بگذارن، در نظر گرفته نشدن – مثل وضعیت یائسگی (وقتی سطح استروژن به شدت کاهش پیدا می‌کنه) یا اینکه آیا زن از درمان جایگزینی هورمون استفاده می‌کرده (که می‌تونه مقداری از سطح استروژن رو بازیابی کنه). این عوامل می‌تونن روی نحوه پاسخ بدن زن‌ها به ورزش تأثیر بذارن.

همچنین ارزشش رو داره که اشاره کنیم داوطلبان از مطالعه Biobank بریتانیا بودن. این داوطلبان معمولاً سالم‌تر و کم‌بضاعت‌تر از جمعیت عمومی هستن – عواملی که می‌تونن بر سلامت پایه قلب، دسترسی به مکان‌های امن برای ورزش و زمان در دسترس برای فعالیت بدنی تأثیر بذارن. این موضوع می‌تونه روی اینکه نتایج چقدر به طور گسترده‌ای برای همه کاربرد داره، تأثیر بذاره.

با این حال، این نتایج نکته مهمی در مورد توصیه‌های ورزشی فعلی و اینکه آیا نیاز به بازنگری دارن یا نه، مطرح می‌کنن.

توصیه‌های ورزشی

دستورالعمل‌های ورزشی فعلی سازمان بهداشت جهانی، انجمن قلب آمریکا و NHS (سرویس سلامت ملی بریتانیا) خنثی از نظر جنسیتی هستن. اما این مطالعه جدید این توصیه‌ها رو به چالش می‌کشه – و نشون می‌ده که ممکنه به طور مساوی برای همه اعمال نشن.

برای چندین دهه، بیشتر تحقیقات ورزشی عمدتاً روی مردان انجام می‌شد و اغلب فرض می‌شد که نتایج به طور مساوی برای زن‌ها هم کاربرد داره. با به دست اومدن داده‌های مبتنی بر دستگاه بهتر، داریم می‌فهمیم که زن‌ها و مردها ممکنه برای تعداد دقیقه‌های فعال یکسان، بازده متفاوتی بگیرن.

این موضوع مهمه چون زن‌ها و مردها بیماری قلبی رو به طور متفاوتی تجربه می‌کنن – از علائم گرفته تا نتایج. اگه مقدار ورزش مورد نیاز برای رسیدن به مزایای یکسان هم متفاوت باشه، توصیه‌های ما باید این رو منعکس کنه و در عین حال ساده و کاربردی باقی بمونه.

این به معنای این نیست که به زن‌ها بگیم کمتر ورزش کنن. هدف پایه ۱۵۰ دقیقه هنوز یه هدف مفید باقی می‌مونه – و خیلی از مردم هنوز بهش نمی‌رسن. چیزی که این یافته‌ها نشون می‌دن اینه که زنانی که به اهداف فعلی می‌رسن، ممکنه مزایای سلامت قلب بیشتری رو به ازای هر دقیقه ورزش ببینن. این خبر دلگرم‌کننده‌ای برای هر کسیه که برای پیدا کردن زمان برای تمرینات طولانی‌تر مشکل داره.

برای مردها، پیام این نیست که “زمان باشگاه رفتنت رو دو برابر کن”. پیام اینه که به افزایش فعالیت به روش‌هایی که مناسب برنامه‌ هفتگی‌تون هست، ادامه بدید – چون دقیقه‌های کلی بیشتر، مزایای سلامت قلبی بیشتری هم به همراه داره. اینکه آیا انواع یا شدت‌های مختلف ورزش می‌تونن برای مردها کارآمدتر باشن یا نه، سوالی برای تحقیقات آینده است.

واضحه که هم مردان و هم زنان از فعالیت بدنی منظم سود می‌برن. این جای سؤال نداره. اما چیزی که باید شناخته بشه، تفاوت‌های بیولوژیکی واضحی هستن که روی بازدهی که مردان و زنان از انواع ورزش یکسان می‌گیرن، تأثیر می‌ذارن.

برنامه‌های توانبخشی قلبی و ارجاع به ورزش اغلب اهداف یکسانی رو برای مردان و زنان تعیین می‌کنن. این تحقیقات جدید نشون می‌ده که شاید بخواهیم توی این طرح‌ها تجدید نظر کنیم و اهداف رو متناسب با نقطه شروع هر فرد تنظیم کنیم.

اما تا زمانی که توانبخشی قلبی شخصی‌تر بشه، پیام اصلی فعلاً اینه: بیشتر حرکت کن، کمتر بشین. اگه می‌تونی، هدف ۱۵۰ دقیقه ورزش در هفته رو دنبال کن. اگه بتونی بیشتر انجام بدی، کمک بیشتری می‌کنه.

لینک منبع